Magnetyzm

Efekt Meissnera (lub efekt Meissnera-Ochsenfelda), to zjawisko polegające na całkowitym wypychaniu pola magnetycznego z nadprzewodnika, odkryte w 1933 roku przez Walthera Meissnera i Roberta Ochsenfelda. Zjawisko Meissnera jest podstawą do określenia, czy dany przewodnik o zerowy w oporze elektrycznym jest rzeczywiście nadprzewodnikiem.

Elektromagnes - magnes wytwarzający pole magnetyczne w wyniku przepływu prądu elektrycznego. Zbudowany jest z cewki nawiniętej zazwyczaj na rdzeniu ferromagnetycznym zwiększającym natężenie pola magnetycznego w części otoczenia zwojnicy. Pole magnetyczne wytwarzane przez elektromagnes wzrasta przy wzroście natężenia prądu elektrycznego. Pole magnetyczne zanika gdy prąd przestaje płynąć.

Fale Alfvéna - jeden z rodzajów fal magnetohydrodynamicznych (MHD). Są to fale poprzeczne w zjonizowanym gazie (plazmie) znajdującym się w polu magnetycznym, rozchodzące się w wzdłuż tego pola. Cechą charakterystyczną tego rodzaju fal są drgania linii pola magnetycznego przy braku zmian ciśnienia plazmy, źródłem bezwładności drgań jest masa jonów.

Igła magnetyczna – niewielki magnes trwały, zazwyczaj w kształcie wydłużonego rombu, zamocowany tak by mógł się obracać wokół pionowej osi, używany do wskazywania kierunku linii pola magnetycznego w tym i w kompasie, który wskazuje południowy biegun magnetyczny leżący w pobliżu północnego bieguna geograficznego. Kompas magnetyczny – przyrząd nawigacyjny służący do wyznaczania bieżącego kierunku południka magnetycznego.

Magnetoopór, także zjawisko Gaussa - zjawisko polegające na zmianie oporu metali i półprzewodników pod wpływem pola magnetycznego. Praktyczne zastosowanie znalazło w magnetoopornikach. Magnetorezystor, magnetoopornik (gaussotron) - element półprzewodnikowy o rezystancji zależnej od pola magnetycznego, przy czym rezystancja zwiększa się wraz ze wzrostem indukcji pola magnetycznego, a przebieg jej zmian zależy zarówno od wielkości pola, jak i od kształtu elementu.

Magnetostrykcja - jest zjawiskiem polegającym na powstawaniu odkształceń pod wpływem pola magnetycznego. Zjawisko te jest odwracalne, a więc odkształcenia wywołane przyłożoną siłą powodują zmianę kierunku i wartości wektora magnetyzacji. Magnetostrykcja występuje w niklu, żelazie, kobalcie oraz w ich stopach ponadto występuje w ferrytach. Zjawisko odkryte w 1842 roku przez Jamesa Joule

Monopol magnetyczny to hipotetyczna cząsteczka wprowadzona w 1939 przez Paula Adriena Maurice Diraca, przewidywana przez niektóre teorie wielkiej unifikacji. Monopol magnetyczny miałby tylko jeden biegun magnetyczny a tym samym byłby odpowiednikiem ładunku elektrycznego czyli byłby "ładunkiem magnetycznym".

Pole wmrożone – pojęcie używane w fizyce plazmy, szczególnie w astrofizyce, opisujące zjawisko polegające na tym, że jeżeli w plazmie istnieje pole magnetyczne a plazma porusza się, to pole magnetyczne porusza się razem z plazmą. Pole wmrożone otrzymało taką nazwę przez podobieństwo zachowania się linii pola magnetycznego do nitek wmrożonych w lody.

Prawo Curie podaje zależność molowej podatności magnetycznej substancji o właściwościach paramagnetycznych od temperatury. Temperatura Curie (oznaczana TC) - temperatura, powyżej której ferromagnetyk gwałtownie traci swoje właściwości magnetyczne i staje się paramagnetykiem, zjawisko to wynika ze zmiany fazy ciała stałego. Prawo Curie podaje zależność molowej podatności magnetycznej substancji o właściwościach paramagnetycznych od temperatury.

Prawo indukcji elektromagnetycznej Faradaya to prawo oparte na doświadczeniach Faradaya z 1831 roku. Wyraża relację pomiędzy zmianą wartości strumienia magnetycznego przechodzącego przez obszar objęty przez zamkniętą pętlę i pola elektrycznego wyindukowanego na tej pętli. Strumień indukcji magnetycznej jest strumieniem pola dla indukcji magnetycznej.